تو که مرا خوب می شناسی! دلتنگی که به سراغم می آید، بهانه گیر می شوم. حالا هم غرق بهانه ام ! می دانی برای چه ؟
پاییز را با تمام دلتنگی هایش پشت قاب پنجره ای گذاشته ام که دلش باران می خواهد . مانده ام اگر این پنجره خیس نشود ، خیسی چشمانم را چطور دروغ بگویم ؟! می خواهم صفحه به صفحه ی این پاییز را ،نخوانده ، عبور کنم. راه شوم برای گذر لبخندهای تو . می خواهم پا به پایت ، طول این خاطرات فراموش نشدنی را طی کنم. برسم به آنجا که انتهایش خیال توست ... دلم غرق بهانه است . بهانه ای برای با تو بودن ، برای با تو رفتن ... می دانی این بهانه ها برای چیست ؟... ایستاده ام میان این برگریزان مبهم و خلاء زمان را با تمام وجود حس می کنم . نه زودتر می رود تا تمام شود ، نه آرام حرکت می کند تا عقب رود ! انگار میان گذشته و آینده ، مانده که برود یا برگردد ... این روزها زندگی من هم در پی خلا زمان می دود . در پی مفهوم کلماتی که گاه ، هیچ نفهمیدمشان . شاید زمانی برای جبران لازم است ... شاید این بهانه ها ...
بگذریم ... دلم برایت تنگ شده است ، شدید ... غرق بهانه ام . حالا می دانی برای چه ! مگر نه ؟! دلتنگ توام ... دوای این بهانه های من هم دست توست ... بگذار به بهانه ی بهانه های دلم هم که شده ، لحظه ای میزبان صدای قدم هایت باشم در این عبور عاشقانه ی پاییزی ...